Na het overlijden van je man
Ouders / Persoonlijke verhalen

Hoe je als moeder verdergaat na het overlijden van je man

Dit is het intens verdrietige verhaal van Sacha, waarin ze vertelt over hoe haar man heeft gevochten tegen zijn ziekte. Uiteindelijk is Sacha met haar dochter achtergebleven. Ze vertelt over die tijd en hoe ze daarna verder is gegaan: “Na het overlijden van mijn man voelde ik naast het enorme verdriet vooral opluchting.” Ik moet eerlijk zeggen dat ik even stil ben van dit verhaal. Ze vertelt het hier:

Ongeneeslijke longziekte

“6 jaar waren we samen, waarvan 2 jaar getrouwd, toen mijn man ziek werd. Hij voelde zich al tijden niet goed, had hartkloppingen, veel hoofdpijn, was erg moe en vaak benauwd. Toen hij vocht begon vast te houden en zijn stem verloor, begon de huisarts zich zorgen te maken en werd hij (eindelijk) doorverwezen. De diagnose luidde pulmonale hypertensie, een zeer zeldzame, ongeneeslijke longziekte. Doordat het zo laat ontdekt werd moest hij in kunstmatige slaap gebracht worden en aan de beademing om weer stabiel te worden. Een angstige week volgde. Wonder boven wonder kwam hij weer van de beademing af. Na een lang ziekenhuistraject en een heel arsenaal aan medicijnen en apparatuur (24 uur zuurstof en nachtelijke beademing) waren we weer thuis.”

Hulp nodig

“Natuurlijk waren we hartstikke blij weer thuis te zijn, maar alles was anders. Mijn man was, toen hij ziek werd, aan het promoveren aan de universiteit van Amsterdam, maar daar had hij totaal de energie niet meer voor. We leefden als bejaarden, alles aangepast op het lage energie niveau van mijn man. Al gauw kwamen we tot de conclusie dat we meer hulp nodig hadden en besloten we dichter bij onze familie te gaan wonen. Mijn man doorliep een revalidatietraject en dat had geweldige resultaten, hij knapte enorm op. We durfden eindelijk verder te kijken, de toekomst in.”

Ik wil een kind

“Een van de eerste dingen die mijn man tegen mij zei toen hij van de beademing af kwam was dat hij een kind wilde, iets wat ik ook heel graag wilde. De aandoening van mijn man bleek gelukkig niet erfelijk, dus ook daar kregen we een go. Al gauw raakte ik zwanger, maar mijn eerste zwangerschap moest helaas na 11 weken afgebroken worden, omdat ik zwanger bleek van een siamese tweeling (what are the odds?). Een enorme, verdrietige tegenslag, maar we wisten tenminste wel dat we een kindje konden krijgen. Gelukkig was ik 3 maanden later alweer zwanger en we kregen een prachtige dochter. De eerste week van haar leven was nogal spannend, ze bleek een kleine hartafwijking te hebben, dus moest ze een tijdje op de kinderafdeling. Maar al snel was het onder controle en mochten we eindelijk met ons drieën naar huis.”

Pittige tante

“Toch had die eerste spannende tijd en de daaropvolgende gebroken nachten al z’n tol geëist. Ik denk dat het vanaf dat moment weer achteruit gegaan is met mijn man. Hij deed wat hij kon om mij te steunen, maar het meeste kwam op mij neer. Dat frustreerde hem enorm. Gelukkig hadden we geweldige hulp van onze ouders en vrienden, zonder wie we het anders zeker niet gered hadden. Onze dochter was vanaf het begin een pittige, ondernemende tante met heel veel energie. Mijn man kon dat niet voortdurend om zich heen hebben, hij had echt veel rust nodig, steeds meer. Ik ging steeds vaker met onze dochter ergens op bezoek zodat mijn man rust had en mijn dochter haar energie kwijt kon. Thuis liep ik op mijn tenen en moest ik voortdurend mijn dochter vragen rustiger te doen, iets wat je van een peuter nauwelijks kunt verwachten. Van opvoeden kwam weinig terecht, we stonden op standje overleven. Mijn man was erg verdrietig over het feit dat hij niet meer voor zijn dochter kon zorgen.”

Na het overlijden van je man

Verslechtering

Toen onze dochter 3 was, was de conditie van mijn man zo zeer verslechterd dat hij weer moest gaan revalideren. We hadden goede hoop dat hij weer net zo zou opknappen als de vorige keer en waren erg blij dat hij mocht beginnen. Maar het bleek het begin van het einde. De revalidatie verliep heel moeizaam, de resultaten waren zo slecht dat de artsen schrokken en mijn man mocht alleen maar een heel licht programma volgen. De revalidatie zou 3 maanden duren en was intern. Uiteindelijk heeft het 6 maanden geduurd met een tussentijdse ziekenhuisopname en was hij er na de revalidatie slechter aan toe dan ervoor. Al die tijd was hij alleen in de weekenden thuis geweest. Onze dochter had hem maar weinig gezien, maar we waren er vanuit gegaan dat we alles na de revalidatie weer in zouden kunnen halen. Niets was minder waar. Hij was totaal uitgeput.

Geen hoop meer

Bij de 1e controle in het ziekenhuis na de revalidatie vroeg de longarts aan mijn man wat hij wilde als het mis ging, hij was namelijk uitbehandeld. Hij moest aangeven of hij eventueel permanente beademing zou willen, maar dat was zijn allergrootste nachtmerrie. Ik zag dat mijn man alle hoop verloor.

Hospice

Vrij snel daarna werd hij opgenomen met een vermoedelijke luchtweginfectie. Al gauw bleek dat de ademhalingsspieren het begeven hadden en dat hij nog maar enkele maanden te leven zou hebben. De rek was er letterlijk uit. We wisten dat het voor onze dochter niet gezond zou zijn als haar vader naar huis zou komen, dat zij dan voortdurend stil zou moeten zijn. Dus kozen we voor een hospice.

De druppel tot het overlijden

Mijn man heeft nog 2 weken geleefd, mijn dochter heeft hem nog twee keer kunnen bezoeken. We wilden wachten tot hij weer ietsje aangesterkt en stabieler zou zijn, maar dat is niet meer gebeurd. De laatste keer dat ze haar vader zag was vlak voordat hij een PEG sonde kreeg aangelegd, drie dagen voor zijn dood. Die operatie zou hem meer gemak geven, zodat hij weer wat zou aansterken, maar het bleek de druppel tot zijn overlijden. Mijn dochter zegt nu nog dat ze hem niet meer heeft gezien en dat ze dat zo erg vindt.

Verdriet en opluchting

Na het overlijden van mijn man voelde ik naast het enorme verdriet vooral opluchting. We leefden al zo lang in angst, al 8 jaar. Eindelijk kon ik een beetje ontspannen, ik hoefde niet meer bang te zijn voor dat ene telefoontje, want die had ik al gehad. Ik was zo toe aan geluk, ik wist ook dat mijn man mij dat enorm gunde. Daarnaast ik moest door voor mijn dochter, ze had mij nodig, ik mocht in geen geval instorten.

Rots in de branding

En dat geluk kwam veel sneller dan ik had verwacht. Ik ontmoette mijn huidige vriend. Het klikte gelukkig ook heel goed tussen hem en mijn dochter. Inmiddels wonen we samen en hebben we als kers op de taart nog een zoontje gekregen. Ik ben blij dat mijn dochter deze stabiliteit van een gezin alsnog kan ervaren, dit had ze zo hard nodig. En ik ook. Mijn vriend is een enorme rots in de branding voor ons. Toch is het gevoel van gemis er nog dagelijks, ook voor mijn dochter. Met de jaren is dit niet minder geworden. Gelukkig heeft mijn vriend hier alle begrip voor.

Hulp zoeken

Al die jaren kon ik niets met dit verdriet, ik stopte het weg. Afgelopen jaar gebeurden er een aantal dingen die daar verandering in brachten. Allereerst zocht ik hulp, op aandringen van mijn vriend, iets dat ik al veel eerder had moeten doen. Daarnaast verloor ik mijn baan door de coronacrisis. Dit dwong mij om na te denken over wat ik nou echt wilde. Ik had al 16 jaar dezelfde baan als textielontwerper en was daar al een hele tijd niet meer gelukkig in. Na bekomen te zijn van de eerste schrik viel er een enorme last van mijn schouder. Ineens stroomde ik over van de creatieve ideeën.

Na het overlijden van je man

Studio Heemeltjelief

Ik besloot mij voorlopig hier op te richten en heb Studio Heemeltjelief opgericht. Ik maak gepersonaliseerde digitale aquarel portretten aan de hand van foto’s, vooral van kinderen. Zo maak ik bijvoorbeeld sterrenbeeld portretten, waarbij het sterrenbeeld van het kind in het portret verwerkt is. Via die techniek kon ik ook eindelijk de wens van mijn dochter (en mijzelf) vervullen, namelijk een herinneringsportret van haar met haar vader maken zoals zij er nu uitziet. Uiteraard is het fictief, maar het is zo’n krachtig beeld geworden. Iedere keer als ik het zie word ik er weer blij van. Het klopt gewoon, zoals mijn man daar trots samen met zijn 8 jarige dochter op staat. Mijn dochter is er ook enorm blij mee, het heeft een ereplekje op haar kamer gekregen en ook in onze woonkamer.

Wil jij meer van de werken van Sacha zien? Klik dan hier en hier en uiteraard is ze ook te volgen op Instagram @studio_heemeltjelief.

Lees ook: Leven met chronische pijn

Like en volg ons op

Auteur

Mijn naam is Geke Douw. Ik ben getrouwd en moeder van drie kinderen. Twee prachtige en ondernemende jongens en een schattig maar minstens zo ondernemend meisje. Ik vind het ouderschap een super mooie leerschool, een school waar je nooit uitgeleerd raakt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Winactie Roxx Triceratops

7 november 2020

Wordpress Social Share Plugin powered by Ultimatelysocial
error

Volg ons op: