Leven met chronische pijn
Ouders / Persoonlijke verhalen

Leven met chronische pijn

Gabrielle heeft last van chronische pijn. En dan niet een klein beetje pijn, maar heel veel pijn. Wat voor andere vanzelfsprekend is, is voor haar heel erg zwaar. In dit verhaal vertelt ze over hoe het is om als vriendin, als moeder, als werknemer en als Gabrielle zelf te leven met deze pijn.

Stevig

“Ik ben altijd al stevig geweest. Maar op een gegeven moment was ik niet stevig meer, maar dik. Op de basisschool, de middelbare school en zelfs op het MBO werd ik gepest en hoorde ik nergens bij. Op de middelbare school kleedde ik me in de Gothicstijl om er bij te horen, maar al snel hoorde ik niet meer bij de klasgenoten waar ik graag bij zou willen horen. Ik hoorde bij het groepje ‘anders’. Al dit pesten is natuurlijk heel erg slecht geweest voor mijn zelfvertrouwen en daarom heb ik alles geprobeerd om slanker te worden.”

Leven met chronische pijn

Maagverkleining

“Ik had zo in mijn hoofd dat als ik slanker zou zijn dat ik dan mooier zou zijn en ik mezelf beter zou gaan voelen. In juni 2017 heb ik hierom een Sleeve-operatie laten doen (hierbij wordt er een stuk van de maag weggehaald), en toen begon alles te veranderen. Helaas niet alleen maar in de goede richting. Maandenlang moest ik na een paar hapjes eten overgeven omdat ik er ziek van werd. De ene dag lukte bijvoorbeeld wortel wel maar de volgende dag niet meer, en zo was dat bij alles. Daarbij had ik verschrikkelijk last van maagzuur. Zo erg dat ik de laatste weken zelfs geen water meer kon verdragen en ik rechtop sliep. In oktober 2019 is de sleeve omgezet naar een gastric bypass. Hierdoor werd het zuur minder maar er kwam een ander probleem.”

Pijn

“Ik kreeg na verloop van tijd pijn, steeds meer pijn. Het begon met af en toe, maar inmiddels heb ik elke minuut van de dag pijn. Dat is heel moeilijk voor me, want ik was heel sportief. Twee keer in de week ging ik kickboksen en drie keer in de week liep ik vijf kilometer hard. Ik deed ook mee aan ‘wedstrijden’ want ik ben gek op medailles. Daarnaast liep ik samen met mijn zoontje elke dag rondjes door het dorp. De pijn begon in mijn handen, ik had geen kracht meer in mijn handen. Dit verschoof na een paar weken weer naar de achtergrond. Ik had wel steeds vaker last van mijn rug. Het advies bleef toch dat ik moest blijven bewegen dus dat deed ik braaf. Maar na mijn rug gingen ook mijn heupen en mijn billen pijn doen en later verspreidde het zich over mijn hele lichaam.”

Waar komt het vandaan?

“Bij de laatste cityrun die ik deed kwam ik echt met bloed, zweet en tranen over de finishlijn. Sindsdien ga ik wekelijks naar de fysiotherapeut en heb ik inmiddels al veel artsen gezien. Ze hebben alles onderzocht maar alles blijkt goed. Ze kunnen niet vinden waar de pijn vandaan komt, maar de pijn wordt wel steeds erger. Ik leef met deze chronische pijn, als moeder, als vriendin, als pedagogisch medewerkster en natuurlijk als mezelf, en dat is pittig.”

Leven met chronische pijn

Als vriendin

“Ik heb zoveel geluk met een vriend (verloofde inmiddels) die me helpt bij alles wat ik niet meer kan. Ik vind mezelf als vriendin best waardeloos maar hij ziet dat anders. Hij moet mij steeds vaker helpen met douchen, aan- en uitkleden en naar de wc gaan. Maar hij blijft steeds zeggen dat hij het met liefde doet.”

Chronische pijn en moeder zijn

“Als moeder vind ik mezelf geen topmoeder. Ik heb sinds mijn zwangerschap al het gevoel dat ik een slechte moeder ben, dat ik niks goed doe. Ik heb daar hulp bij gekregen van het consultatiebureau, maar er blijft een stemmetje in mijn hoofd die zegt dat ik het niet goed doe. De pijn helpt me ook niet om de moeder voor mijn zoontje te zijn die ik graag zou willen zijn. Vaak gaat hij ’s middags even een uurtje rusten en dan kan ik zelf ook even een uurtje slapen. Ik probeer altijd wel iets leuks te doen met mijn zoontje Ricardo en ja, ik zet mezelf vaak opzij voor hem.”

Werken met chronische pijn

Ik ben pedagogisch medewerkster en werk op een buitenschoolse opvang, zo hoef ik niet veel te tillen. Maar goed, dan nog haal ik op een werkdag soms zelfs 10.000 stappen en dan is de pijn echt heel erg. Ik krijg energie van kinderen, die houden mij op de been. Maar het werk blijft gewoon zwaar. Normaal gesproken werk ik een aantal uren op een dag na schooltijd maar in de vakanties zijn de werkdagen natuurlijk langer. Dan heb ik heel veel pijn en heel weinig energie. Op zo’n werkdag geef ik alles wat ik heb overdag uit en stort ik elke dag na het eten helemaal in. Ik kan dan echt niet meer bewegen zonder pijn en als ik dan toch moet bewegen dan schieten de tranen me in de ogen.”

Leven met chronische pijn

De pijn is onzichtbaar

“Op mijn werk probeer ik vrolijk te zijn en iedereen zo goed mogelijk te helpen. Maar ik ben helaas niet zo flexibel als dat ik zou willen. Even iets schoonmaken of even rennen met de kinderen lukt gewoon vaak niet. Ik vraag veel hulp van collega’s maar dat vind ik niet altijd fijn om te doen. Het moeilijke is dat de pijn onzichtbaar is en daardoor voor anderen soms moeilijk te begrijpen. Ik heb liever een keer een gebroken been, dat ziet iedereen en dan begrijpt iedereen wat je bedoelt.”

Ik ben er ook nog

“Naast alles wat ik ben voor anderen, ben ik natuurlijk ook nog Gabrielle. Wat ik doe om nog mezelf te zijn? Die lijst is helaas kort. Ik zit op Instagram omdat ik toch wel hoop ‘groot’ te worden. Ik probeer het schminken ook weer op te pakken, maar mijn handen werken helaas niet altijd mee. Verder probeer ik echt wel elke dag buiten te wandelen. Helaas is mijn energie wel snel weer op. Ik zou eigenlijk ook meer willen werken, maar mijn lichaam kan dat gewoon niet aan en dat is voor mij een psychische klap. In mijn eigen tijd ben ik vaak te vinden bij de fysiotherapeut, in het ziekenhuis, bij de huisarts of bij Altrecht (een organisatie voor geestelijke gezondheidszorg). Want helaas hebben de pijn van nu en trauma’s van vroeger hele slechte invloed op mijn mentale gezondheid en ben ik depressief. Momenteel lopen er nog onderzoeken op dit gebied.”

Ik sta nog

“Maar na alles wat ik mee heb gemaakt en waar ik op dit moment tegenaan loop sta ik nog steeds rechtop, zoek ik hulp waar dat nodig is en probeer ik alles zo goed mogelijk te doen. Zit jij na het lezen van mijn stukje met vragen over leven met chronische pijn of iets anders? Je mag ze gerust aan mij stellen. Je kan me dan een berichtje sturen via mijn Instagram @madre_tigre.”

Lees ook: Een operatie terwijl je zwanger bent?

Deze tekst kan affiliate links bevatten, dat betekent dat nietvolgensboekje eventueel commissie krijgt zonder dat jou dat iets extra’s kost.

Like en volg ons op

Auteur

Mijn naam is Geke Douw. Ik ben getrouwd en moeder van drie kinderen. Twee prachtige en ondernemende jongens en een schattig maar minstens zo ondernemend meisje. Ik vind het ouderschap een super mooie leerschool, een school waar je nooit uitgeleerd raakt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Winactie Roxx Triceratops

7 november 2020

Wordpress Social Share Plugin powered by Ultimatelysocial
error

Volg ons op: