Kiesdagje
Kinderen / Kleuter / Opvoeden / Ouders / Peuter

Kiesdagje

Als je twee of meer kinderen hebt die qua leeftijd vrij dicht op elkaar zitten dan verwacht ik dat dit je wel bekend voorkomt: “ik wil het blauwe bordje!”, “ik wil voorin zitten”, of “nu wil ik eerst!”. Kinderen kunnen meestal heel goed voor zichzelf opkomen. En een ander wat gunnen? Dat is voor peuters en kleuters misschien nog wat hoog gegrepen. Het resultaat is dat er onder broertjes en zusjes heel vaak ruzie kan ontstaan over (in onze ogen) onzinnige dingen. Bijvoorbeeld wie er het eerste de trap op gaat, of over wie er dit keer op schoot mag tijdens het boekje voorlezen. Toen mijn oudste twee kinderen 2 en 3 jaar waren werd ik op een gegeven stapelgek van dit soort ruzies en daarom heb ik er wat op bedacht: kiesdagje!

Lees ook: Spelletje voor een denkertje met een te vol hoofd.

Wie, wat en wanneer? 

Toen de jongens 2 en 3 jaar waren zaten ze elkaar voortdurend in de haren. Elk detail van de dag werd een discussiepunt en overal was de rivaliteit merkbaar. Ik merkte dat ik een soort encyclopedie in mijn hoofd aan het opbouwen was. Welk kind moest wanneer het eerste zijn tanden poetsen? Dan moet bij de volgende tandenpoetsbeurt het andere kind eerst. En wie mocht wanneer mee naar de winkel? Dan mag het andere kind de volgende keer mee naar de winkel. Ook merkte ik dat ik me soms schuldig ging voelen. Deed ik alles wel eerlijk? Had ik alles wel gezien? Na verloop van tijd merkte ik dat ik niet de enige was die een encyclopedie aan het opbouwen was in het hoofd wat dit betreft. Ook mijn oudste zoontje bleek erg zijn best te doen om alles precies te onthouden. En als er weer een voorval was dan ging hij met mij in discussie, uiteraard in zijn voordeel. Ik wil graag beide kinderen gelijk behandelen, maar ik draaide hierdoor wel een klein beetje door dus ik heb ‘kiesdagje’ in het leven geroepen. 

Kiesdagje

We zijn met de jongens naar de winkel zouden gaan waar ze allebei een knuffeltje mochten uitzoeken met een hangertje. De ene koos dit vosje, de andere deze pinguïn. Thuis maakten we een haakje waar de knuffels aan konden hangen. De knuffels mochten om en om een dag aan het haakje hangen zodat iedereen het kon zien. De eigenaar van het knuffeltje dat die dag aan het haakje hing had ‘kiesdagje’. En als je kiesdagje had, dan mocht jij die dag kiezen als papa of mama zeiden dat je mocht kiezen. Dus als bijvoorbeeld één van ons boodschappen ging doen en één van je jongens mocht mee, dan mag de gene die kiesdagje heeft besluiten wie er mee gaat. De volgende dag gaat het andere knuffeltje aan het haakje en dan heeft de ander dus kiesdagje.

Niet voor alles kiesdagje

Het was niet zo dat de gene die kiesdagje had de hele dag door alles mocht kiezen. Ze mochten alleen kiezen als wij als ouders zeiden dat ze mochten kiezen. Dan gaat het dus echt over praktische dingen zoals welk boekje we gaan lezen, of wie er voorin mag in de auto. Van sommige dingen vind ik het niet verstandig om het met kiesdagje op te lossen. Ik vind het bijvoorbeeld belangrijk dat ze leren om samen te spelen. Bij samen spelen gaat het er om dat je samen een plan bedenkt, overlegt en tot een besluit komt. Soms betekent dat dat je compromissen moet sluiten, of dat je een ander iets moet gunnen. Dat hoort erbij. Als je ook voor het ‘samen spelen’ kiesdagje zou gebruiken dan ben ik bang dat ze niet de juiste vaardigheden zullen leren die ze later goed kunnen gebruiken. 

Samen spelen

En? Werkt het? 

Mijn man en ik kwamen er al vrij snel achter dat dit voor onze kinderen erg goed werkte! Er ontstond meer rust en de rivaliteit werd minder. Voor de kinderen kwam er duidelijkheid en structuur, ze wisten waar ze aan toe waren. Als de één kiesdagje had dan was dat echt een feestje voor hem. De ander had het dan te accepteren dat hij een dag lang aan het kortste eind trok. Maar omdat hij wist dat hij de volgende dag kiesdagje had lukte dat accepteren wel goed. Het was letterlijk inzichtelijk dat het allemaal eerlijk verdeeld was, waardoor ze niet de hele dag voor hun eigen recht hoefden op te komen. Of het ‘volgens boekje’ is of helemaal pedagogisch verantwoord dat weet ik eigenlijk niet. Maar voor ons werkte het heel goed. 

Hoe gaat het nu?

Mijn oudste twee zijn inmiddels 9 en 8 jaar oud. We hebben het kiesdagje principe nog vrij lang gebruikt, maar na een jaar of drie merkte ik dat het een beetje verwaterde. De jongens werden ouder en de dynamiek veranderde weer. Toch is het nog niet helemaal weg. Af en toe hebben ze nog fases waarin ze weer flinke concurrent zijn van elkaar en halen we de knuffeltjes even tevoorschijn. Inmiddels is kiesdag kiesweekje geworden.

Misschien vind je deze blog ook interessant: Voor- en nadelen van een klein leeftijdsverschil.

Deze tekst kan affiliate links bevatten, dat betekend dat nietvolgensboekje eventueel commissie krijgt zonder dat jou dat iets extra’s kost.

Like en volg ons op

Auteur

info@nietvolgensboekje.nl
Mijn naam is Geke Douw. Ik ben getrouwd en moeder van drie kinderen. Twee prachtige en ondernemende jongens en een schattig maar minstens zo ondernemend meisje. Ik vind het ouderschap een super mooie leerschool, een school waar je nooit uitgeleerd raakt.

Reacties

6 maart 2019 bij 07:03

Wat een goed idee was dit zeg! Hier hebben we het ook wel mee gemaakt hoor en zelfs nu is het nog wel eens; ‘ ik had je linker hand vast en nu gaat hij er lopen’. Hier onthouden ze vaak zelf wie eerst is geweest en dan uit het vaak wel zonder ruzie, al vind ik dit een heel leuk idee en goed bedacht.



Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Zuurdesem maken

5 maart 2019

Wordpress Social Share Plugin powered by Ultimatelysocial
error

Volg ons op: