Hypnobirthing
Ouders / Persoonlijke verhalen / Zwangerschap

Hypnobirthing of toch een ruggenprik?

Leonie had het helemaal bedacht. Ze wilde bevallen met behulp van hypnobirthing. Het zou ontspannen zijn, dus ze wilde de baby er niet uit persen maar uit ademen en daarna zou hij minstens een uur op haar borst tot rust komen en zou er tijd genomen worden om de navelstreng uit te laten kloppen. Maar het liep anders dan gepland. Ze vertelt er over:

Geboorteplan

Mijn geboorteplan. Het is 25 oktober 2019 als de verloskundige me ernaar vraagt.
Ik had het helemaal uitgedacht tijdens de cursus hypnobirthing: een ontspannen badbevalling in het ziekenhuis, zo veel mogelijk op de natuurlijke manier. Ik wilde mijn kindje naar buiten ademen in plaats van persen en daarna – minstens! – een uur rustig laten wennen op mijn borst.

Zwangerschapscholestase

Mijn lijf gooide echter roet in het eten. Diagnose: zwangerschapscholestase. Mijn lever brak de afvalstoffen van mijn galblaas niet meer af, wat voor het kindje levensgevaarlijk kan zijn als deze afvalstoffen de placenta bereiken. En dus lag ik met 34 weken zwangerschap in het ziekenhuis met de welbekende CTG-band om mijn buik. ‘Een badbevalling ging niet lukken’, stelde de verloskundige vast. Wel konden we proberen of douchen een optie was als ik daar tijdens de bevalling voor open stond. ‘Prima’, dacht ik. ‘En pijnbestrijding?’ ‘Nee’, zei ik dapper. Dat wil ik liever niet.

In paniek

Om tien uur werden mijn vliezen gebroken, waarna ik via een infuus weeënopwekkers kreeg toegediend. Ik vond het goed te doen, die weeën. Maar de verpleegkundige kwam terug, keek naar de CTG en oordeelde: het was niet genoeg. De dosis weeënopwekkers werd dus verhoogd, verhoogd en  verhoogd. De weeën kwamen sneller en heviger. Het lukte me niet ze op te vangen – we probeerden rugmassage door mijn man, zitten op de bevalbal en de warme douche – maar ik raakte in paniek. Zeker toen de verloskundige toucheerde en me vertelde dat ik na 4 uur weeën op 2 cm ontsluiting zat, daar kwam ik namelijk die ochtend al mee binnen!

Ruggenprik

Ondanks de opbeurende woorden van de verloskundige – ‘Een beetje pijn hoort er nou eenmaal bij, vrouw’ – werd het me te veel en besloot ik om een ruggenprik te vragen. De anesthesisten waren er gelukkig snel, de ruggenprik zat in één keer goed en al snel hielp deze tegen de pijn. Ik kreeg mijn praatjes terug en kon weer ontspannen. De weeënopwekkers werden daarna snel verhoogd maar daar merkte ik gelukkig niets meer van.

‘Ik zie de haartjes al’

Rond 14.15 werd ik onrustig. Ik had dan wel een katheter, maar nu moest ik poepen. Ik drukte op de bel, maar het was druk en het duurde lang voordat er iemand kwam. Uiteindelijk kwam er een behulpzame verpleegkundige die een steek voor me haalde. Ik kalmeerde en bleef – hoewel een beetje ongemakkelijk liggend – rustig.

Om 16.00 was de wisseling van personeel. De nieuwe verloskundige kwam binnen en vroeg hoe het ging. ‘Prima’, antwoordde ik. Mijn man vond het echter nodig om daaraan toe te voegen dat ik het gevoel had dat ik moest poepen. De verloskundige glimlachte en vroeg: ‘Vind je het goed als ik even voel hoe ver je bent?’ Ik ging akkoord, ze haalde de steek weg, keek, en verkondigde toen: ‘Ik hoef niet meer te voelen, ik zie de haartjes al’.

Hypnobirthing

Héél goed voelen

Toen viel het kwartje. Tijdens alle bevalcursussen was het gezegd: persdrang voelt als moeten poepen. In alle hectiek van de inleiding was ik het totaal vergeten. Veel tijd om te schakelen had ik niet. Als ik mijn persweeën kon voelen, mocht ik persen. Ik besloot héél goed te gaan voelen en op wat ik dacht dat een perswee was, mee te persen. En met succes: om 16.09 werd na 5 keer persen onze zoon geboren! Van het zo gewenste ‘golden hour’ bij mij op de borst was helaas geen sprake, ook voor het uitkloppen van de placenta was geen tijd. De verpleegkundige nam foto’s toen mijn man de navelstreng doorknipte en maakte snel een eerste familieportret, daarna werd ons ukje meegenomen voor onderzoek door de kinderartsen en mijn man ging met hem mee.

Zes weken te vroeg maar perfect

Ik bleef achter met de verloskundige en verpleegkundige. Wat een kanjers waren zij! Terwijl de verloskundige me hechtte, nam ze uitgebreid de tijd om me de nodige nazorg te geven en deed ze haar best om een schuldgevoel over de vroeggeboorte van mijn zoontje te voorkomen. De verpleegkundige besloot dat douchen te lang zou duren en waste me met een washandje, waarna ik met bed en al naar de couveusesuite van mijn zoontje werd gereden. Daar waren allerlei verpleegkundigen en artsen met hem bezig. Ze praatten me bij maar ik hoorde nauwelijks wat ze zeiden, zo blij was ik om mijn zoontje weer te zien. Zes weken te vroeg, maar desondanks perfect.

Lees ook: Wat een man soms doet of zegt tijdens een bevalling

Deze tekst kan affiliate links bevatten, dat betekend dat nietvolgensboekje eventueel commissie krijgt zonder dat jou dat iets extra’s kost.

Like en volg ons op

Author

Mijn naam is Geke Douw. Ik ben getrouwd en moeder van drie kinderen. Twee prachtige en ondernemende jongens en een schattig maar minstens zo ondernemend meisje. Ik vind het ouderschap een super mooie leerschool, een school waar je nooit uitgeleerd raakt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Wordpress Social Share Plugin powered by Ultimatelysocial
error

Volg ons op: