Bevallen met een baarmoederafwijking
Ouders / Persoonlijke verhalen / Zwangerschap

Bevallen met een baarmoederafwijking

Alita heeft een baarmoederafwijking. Al eerder vertelde ze over haar heftige en verdrietige weg die ze moest afleggen om zwanger te worden van haar dochtertje. Ze was toen 26 weken zwanger. Klik hier om het verhaal (nog eens) te lezen. In ‘deel II’ van haar verhaal vertelt Alita over hoe het verder ging en over haar, laten we zeggen, turbulente bevalling!

Rustiger vaarwater, of toch niet?

“Net nu we dachten dat we in wat rustiger vaarwater zaten en de zwangerschap voortduurde bleek ik zwangerschapsdiabetes te hebben. Al snel moest ik insuline gaan spuiten en niet zo’n klein beetje ook! Het moeilijke was dat mijn nuchtere waardes bleven stijgen terwijl mijn bloedsuiker overdag juist steeds veel te laag was. Dit zorgde voor hypo’s waardoor ik me niet goed voelde.”

Vochtverlies

“Toen ik 33 weken zwanger was verloor ik ‘de prop’ en daarna merkte ik dat ik steeds wat vocht verloor als ik moest lachen of hoesten. Ik vertrouwde het niet en belde de verloskundige. Ze vertelde dat ik langs mocht komen in het ziekenhuis. Er werd een echo gemaakt en ik moest een uurtje aan de ctg. Het was druk op de afdeling dus ik werd vrij snel alweer naar huis gestuurd met de boodschap: ‘Niets aan de hand, maar neem vandaag, zaterdag en zondag maar wel even bedrust en ga niet onnodig op pad’. Dat heb ik dus gedaan. Op maandag ben ik wel weer aan het werk gegaan, het was mijn laatste werkweek voordat ik met verlof ging. Op donderdag ging ik weer naar het ziekenhuis voor een controle en een groeiecho. Alles zag er goed uit maar de kleine lag nog steeds in een stuit. Een draaipoging kon niet vanwege mijn baarmoederafwijking dus een keizersnede werd gepland. Ik vertelde nog over het aanhoudende vochtverlies maar er werd gezegd dat het vast urine of vaginale afscheiding was.”

‘Het stroomde langs mijn benen’

“De zondag die volgde kwamen er vrienden op visite en we zaten nog te geinen dat het kindje nu wel mocht komen omdat ik nu eindelijk verlof had. Ondertussen kreeg ik steeds meer last van mijn rug en voelde ik me totaal niet lekker. Toen de visite rond een uur of 12 weg ging, zijn we dan ook maar meteen naar bed gegaan. Een half uurtje later wist ik me geen houding meer te geven en besloot maar naar het toilet te gaan. Ik stond op en het vocht stroomde langs mijn benen . Er lag een plas water op de grond. Ik maakte mijn man wakker, maar die was niet zo ongerust. Mede ook door onze laatste ziekenhuisbezoeken. We besloten het nog even aan te kijken en probeerde weer te slapen.”

Bevallen met een baarmoederafwijking

‘Ik was bang’

“In het uur dat volgde heb ik totaal niet meer kunnen slapen. Ik had last van harte buiken en van rugpijn, ik wist dat het niet goed zat. Ik was bang! Ik was nog maar net 34 weken en 3 dagen zwanger, te vroeg om te bevallen dus! Ik ging weer naar het toilet en bij elke stap die ik zette stroomde er vocht langs mijn benen. Ik riep mijn man en we belden het ziekenhuis. We moesten meteen komen, dus we gingen snel de auto in en reden met 180 km/uur naar het ziekenhuis in Sneek.”

Wel of geen vruchtwater?

“Daar aangekomen moest ik eerst aan de ctg, maar weer was er geen weeënactiviteit te zien. Toen moest ik op mijn hand blazen om te kijken of er vruchtwater uit kwam. En ja hoor, het stroomde er uit. Ze deden een test om te kijken of het echt vruchtwater was, want ja, het kon ook nog afscheiding zijn. Ze liet wat vocht op de tester lopen en zei vrijwel meteen dat het geen vruchtwater was. Ik mocht me aankleden. De verpleegkundige die er bij was drong er echter bij de verloskundige op aan dat ze de test even een minuutje in zou laten werken. Dat deed ze en toen bleek de test toch positief te zijn. Toch vruchtwater dus! Ik werd opgenomen en moest blijven tot na de bevalling. Wel zou er geprobeerd worden de bevalling zo lang mogelijk te rekken, het liefst tot de 37 weken. Met 37 weken stond er een keizersnede ingepland, onder andere vanwege de zwangerschapsdiabetes.”

Meten aan de verkeerde kant

“Op donderdagochtend (ik was 34 weken en 6 dagen zwanger) had ik weer rugpijn en harde buiken, elke 10 minuten. Toen de gynaecoloog langskwam gaf ik aan dat ik het gevoel had dat het was begonnen. Ik moest maar weer plat gaan liggen, dan zou de pijn wel afzwakken. Harde buiken waren heel normaal voor deze termijn. Maar het zakte niet af, het werd erger en de harde buiken kwam frequenter. In de middag kwamen ze om de vijf minuten. Ik haalde de verpleegkundige er bij en werd aan de ctg gelegd. Maar daar was geen weeënactiviteit te zien. Toen ging er bij mij een belletje rinkelen. Er werd aan de rechterkant van mijn buik gemeten terwijl ik een halve baarmoeder heb die links zit. De kleine heeft ook altijd al links gelegen, rechts zat helemaal niks, dus was het logisch dat er niets te zien was met de ctg!”

Afgepoeiderd

“Toen ik aangaf dat ze aan de linkerkant moest meten werd ik haast voor gek verklaard. Ik ging op mijn strepen staan en eiste dat ze links gingen meten. Uiteindelijk gaven ze toe. Opeens waren er wel pieken te zien. Ik was zo opgelucht dat ze het eindelijk ook konden zien! Maar nog steeds waren het geen weeën volgens hun. Gefrustreerd belde ik mijn zus en vroeg of ze wilde komen. Zij is ook verpleegkundige en heeft haar mond op de goeie plek. Toen de verpleegkundige kwam en ik aangaf om de twee minuten weeën te hebben werd ik weer afgepoeierd. Toen trok mijn zus haar mond open. Omdat er geen mobiele ctg meer beschikbaar was, moest ik naar de verloskamer voor een echo en een ctg. Inmiddels was mijn man ook gearriveerd want ik wist al lang dat ons kleine meisje vandaag zou komen.”

Foutje?! Hoe kon zoiets gebeuren?

“Ik bleek al drie centimeter ontsluiting te hebben en inderdaad weeën. De OK werd klaargemaakt. Er was niet genoeg personeel aanwezig voor de keizersnede dus er werden mensen opgeroepen. Na een tijdje was iedereen er. We waren er helemaal klaar voor, we gingen onze kleine meid ontmoeten! En toen werd de roze bubbel lek geprikt. De gynaecoloog kwam binnen om nog even te checken of het klopte dat ik gesteriliseerd moest worden. We schrokken ons rot, want dat was absoluut niet de bedoeling! Dit is ons eerste kindje en we hopen er nog meer te mogen krijgen. “Oh, foutje in het systeem” werd er gezegd. Ik dacht alleen maar: “Een foutje?! Hoe kan zoiets gebeuren?”

Bevallen met een baarmoederafwijking

Bang de OK in

“Door deze fout ging ik best wel angstig de OK in. Ik was bang dat er meer fout zou gaan of dat ik toch gesteriliseerd zou worden. Op 7 november om 19:36 uur werd onze Evy geboren! Meteen was alle angst en stress weg. Ze was er en wat was ze mooi! Ik was meteen intens verliefd op dat lieve kleine meisje. Evy ging met haar vader mee naar de neonatologie waar ze een infuus en een sonde kreeg. Ik werd gehecht en naar de uitslaapkamer gebracht. De zuster installeerde me en ging naar een andere ruimte.”

Benauwd

“Ik kreeg het steeds benauwder en de angst kwam weer terug. Van te voren had ik me goed ingelezen over een ruggenprik en wist wat dit zou kunnen zijn. Ik ging kijken tot waar ik gevoel had. Tijdens de operatie was dit tot iets boven mijn middel. Nu voelde ik ook mijn borsten niet meer… Ik drukte op het alarm en zei tegen de verpleegkundige wat er aan de hand was, en vroeg of ze mijn bed rechtop wilde doen. Volgens haar was zoiets nog nooit gebeurd en viel het allemaal wel mee. Wel deed ze mijn bed rechterop en zorgde ze dat mijn man bij me kwam. Gelukkig zakte de verdoving weer vrij snel naar beneden en mocht ik naar Evy. Evy deed het ontzettend goed, al vrij snel mocht ze uit de couveuse en naar de wiegafdeling. De dag daarna mocht ze al bij mij op de kamer. Ze heeft een week in het ziekenhuis gelegen en mocht tegelijk met mij mee naar huis.”

Bevallen met een baarmoederafwijking

Dankbaar

“Helaas zijn er veel fouten gemaakt in het ziekenhuis, zowel tijdens de zwangerschap als tijdens en na de bevalling. Ik heb er voor gekozen om dit niet allemaal op te schrijven, maar om het achter me te laten. We genieten met volle teugen van ons nieuwe leven en willen daarom niet meer denken aan het negatieve dat we hebben meegemaakt. Ondanks alles heb ik intens genoten van mijn zwangerschap en zou ik alles zo weer over doen. De naam Evy komt van Eva en dat staat voor ‘leven’. Haar doopnaam is Nathanja wat ‘door God gegeven’ betekent. Oftewel, haar naam betekend: leven door God gegeven. We zijn dankbaar voor ons wonder!”

Deze blog vind je misschien ook leuk: Wat een soms doet of zegt tijdens een bevalling…

Deze tekst kan affiliate links bevatten, dat betekend dat nietvolgensboekje eventueel commissie krijgt zonder dat jou dat iets extra’s kost.

Like en volg ons op

Author

Mijn naam is Geke Douw. Ik ben getrouwd en moeder van drie kinderen. Twee prachtige en ondernemende jongens en een schattig maar minstens zo ondernemend meisje. Ik vind het ouderschap een super mooie leerschool, een school waar je nooit uitgeleerd raakt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Wordpress Social Share Plugin powered by Ultimatelysocial
error

Volg ons op: