Zwanger worden met een baarmoederafwijking
Ouders / Persoonlijke verhalen / Zwangerschap

Zwanger worden met een baarmoederafwijking

Alita wist het al van jongst af aan: ze wilde moeder worden. Waar andere meisjes uit de klas juf, kapster of zuster wilden worden, wilde Alita alleen maar moeder worden. Op Urk, waar Alita vandaan komt, is het is het heel normaal om jong te trouwen en kinderen te krijgen, dus dat wilde zij ook. Maar dat kinderen krijgen ging veel moeilijker dan gedacht. Na 9 miskramen en veel onderzoeken, met als uitslag dat ze een baarmoederafwijking heeft, blijkt ze toch weer zwanger te zijn, en verder dan dat ze ooit was geweest. Maar als ze toch weer begint te vloeien wil ze de hoop opgeven. Ze vertelt haar verhaal:

Verkering, trouwen, zwanger worden

“Ik wilde graag jong trouwen en kinderen krijgen. Ik kreeg verkering toen ik zestien was en trouwde op mijn 21ste. Drie jaar laten waren we er aan toe om papa en mama te worden en we besloten er voor te gaan. Ik was vrijwel direct zwanger, maar nog diezelfde dag eindigde de zwangerschap in een miskraam. Van binnen ging ik kapot, maar ik dacht ook dat ik me aanstelde. Een miskraam overkomt veel vrouwen. Het leven ging gewoon door. In datzelfde jaar werd ik nog twee keer zwanger, en allebei eindigden in een miskraam rond de zes weken. Ik was er echt kapot van! Mijn hart lag in 1000 stukjes, maar ik liet het niet zien aan de buitenkant. In de cultuur waar ik uit kom is het niet gewoon om je verdriet aan de buitenkant te laten zien, wat het eigenlijk extra zwaar maakte.”

Afvallen en weer aankomen

“We besloten om naar de huisarts te gaan. Drie miskramen in een jaar tijd was voor de huisarts genoeg reden om naar het ziekenhuis te mogen voor onderzoeken. Na een aantal onderzoeken werden we weer naar huis gestuurd met de boodschap dat ik 10 kilo moest afvallen. Daarna zouden we mogen beginnen met een hormoonkuur. Vol enthousiasme begon ik aan mijn dieet en al gauw was ik vijf kilo kwijt, en weer zwanger! Dit keer was ik bijna acht weken zwanger toen het weer mis ging. Ik brak en raakte depressief. Maar weer liet ik niks aan de buitenwereld merken. Ik werd kwaad op mezelf en ik voelde me falen als vrouw. Door het verdriet at ik er weer 15 kilo aan, dus nu moest ik nog 20 kilo afvallen voordat ik behandeld mocht worden.”

30 kilo afgevallen en weer zwanger

“Er moest dus nog minimaal 20 kilo af voordat ik naar weer terug mocht naar het ziekenhuis. Ik ging naar een diëtist en het lukte! Binnen een half jaar was er 20 kilo af! Sterker nog, de diëtist stimuleerde me om nog even door te gaan en ik viel nog eens 10 kilo af. En….Ik was weer zwanger. Maar helaas, ook deze zwangerschap eindigde in een miskraam. Alles wat hiervoor gebeurde herhaalde zich. De miskramen, het aankomen en het afvallen. Tot vorig jaar! Ik had er genoeg van en was vastberaden. Ik had mijn streefgewicht bereikt en ik zou niet zwanger worden voordat ik weer in het ziekenhuis was geweest.”

Terug in het ziekenhuis

“We gingen weer terug naar het ziekenhuis voor onderzoeken en we zouden in december 2018 starten met behandelingen. Ik kreeg een boek mee met dieetinstructies waar ik me aan moest houden omdat hiermee de kans van slagen groter zou zijn. Ik ging echter van een koolhydraatarm dieet, wat bij mij goed helpt, naar een dieet met volkorenproducten en veel fruit. Ik begon weer aan te komen.“

Operatie

“In oktober kwam de gynaecoloog er achter dat er nog geen baarmoederfoto was gemaakt, wat wel raar was. Dat moest dus alsnog. Dan krijg je contrastvloeistof ingespoten en kijken ze met Röntgenfoto’s waar de vloeistof heen gaat. Al snel was daarbij te zien dat de vloeistof alleen naar links weg kon lopen, de rechterkant leek potdicht te zitten. Het was misschien een baarmoederafwijking. Een kijkoperatie was nodig om er achter te komen waar dat aan lag. Op de OK kreeg ik een roesje, maar ik werd na 10 minuten al weer wakker op de verkoeverkamer. Ze konden me niet intuberen omdat er niet genoeg ruimte was in mijn keel. Volgens de gynaecoloog lag dit aan mijn gewicht en de behandeling werd op pauze gezet. In zou nog wel een MRI krijgen om te bekijken of ik eventueel een baarmoederafwijking zou hebben, maar eerst moest ik wéér gaan afvallen.”

Internist

“Ik voelde me radeloos en depressief zat ik bij mijn huisarts op gesprek. Ik vroeg me echt af hoe het toch kon dat ik zonder snoepen en snacken zo veel aankwam elke keer, terwijl ik net zoveel at als anderen. Er werd besloten om naar een internist te gaan om alles te laten onderzoeken. Ik moest bloedprikken en daar kwam uit dat heel veel bloedwaardes verhoogd waren. Mijn bloedsuiker was te hoog, terwijl er geen sprake was van diabetes, en ook mijn leverwaardes waren te hoog. Volgens de internist was er overduidelijk een hormonaal probleem. Alleen de kennis in Nederland is nog niet zo ver ontwikkeld om te kunnen herkennen wat het was. Het advies was om naar België te gaan, waar ik wellicht wel een diagnose zou kunnen krijgen.”

Leven drastisch veranderen

“Deels was ik opgelucht, er was een diagnose. En dit bewees ook dat mijn gewicht niet alleen maar aan mezelf te wijten is. Ik besloot om mijn leven drastisch te veranderen en meldde me aan voor een afslank- en bewegingsprogramma. Ik begon mezelf weer te worden en viel weer af. Ook stopte is met het gebruiken van zakjes en pakjes bij het koken. Ik wilde zo natuurlijk mogelijk eten.”

Uitslag van de MRI

“Ik had nog steeds de uitslag niet van de MRI die gedaan was. Na twee maanden raapte ik alle moed bij elkaar en belde ik mijn gynaecoloog. Hij bood zijn excuses aan, hij was de uitslag helemaal vergeten door te geven. Ik kreeg te horen dat ik een zeldzame baarmoederafwijking heb, Uterus unicornis genaamd. Dat betekend dat ik een halve baarmoeder heb. Hij vertelde dat ik met deze baarmoederafwijking waarschijnlijk nooit op een natuurlijke manier zwanger zou worden. Ik was in shock bij het horen van dit bericht en kreeg een waas voor mijn ogen. “

Er knapte iets

“Na het horen van dit nieuws knapte er iets in mij en ik werd boos op mijn gynaecoloog: ‘Waarom is dit niet vier jaar geleden al onderzocht? Waarom ben ik naar huis gestuurd terwijl ik aankwam van een dieet wat ik van hun moest volgen?’ Het hele verhaal van de internist kwam er ook uit en ik was zo boos! Overigens niet alleen op mijn gynaecoloog, maar ook op mezelf: ‘Waarom kon ik nou niet gewoon normaal zijn?’ De gynaecoloog vertelde dat dit standaard protocol was, maar schrok ook van mijn verhaal en gaf toe dat hij een fout had gemaakt. Ik mocht over een maand terugkomen, als het allemaal wat gezakt was. Want een behandeling ondergaan als de gestrest bent heeft geen zin.”

Een maand voorbij

“Toen de maand voorbij was, was ik echter met andere dingen bezig. Ons huis stond te koop, ik sportte 5 keer in de week, ik wilde zo gezond mogelijk blijven en bovendien had ik een nieuwe baan. Mijn menstruatie leek ook weer op regel te zijn, al was de laatste keer wel een beertje kort. Maar daar deed ik verder niks mee. De volgende menstruatie kwam ook netjes op tijd, met ook keurig de typische symptomen de week ervoor. Maar deze menstruatie stopte na een dag al. Vreemd…. Maar ik ging er vanuit dat het de dag erna wel weer verder zou gaan. De ochtend erna moest ik overgeven, en dit ging de hele dag zo door, en ook de dag daarna.”

Mijn man grapte, je lijkt wel zwanger

“Het was zondag, moederdag. De dag waar ik al jaren tegenop zag, omdat ik al zoveel kindjes heb gehad, en net zoveel kindjes had verloren. Mijn man zag hoe misselijke ik me voelde en maakte een grapje: ‘doe maar gauw een test, je lijkt wel zwanger’. Ik was boos, hoe kon hij daar nou een grap over maken, na alles wat we hadden meegemaakt? Na de lunch lag mijn man te slapen op de bank en kreeg ik die test niet uit mijn hoofd. Ik wist dat ik nog een test had liggen. Ik besloot de test toch maar te doen, al was het alleen maar om aan te tonen dat het niet zo was en ik dus geen valse hoop meer had.”

Zwanger worden met een baarmoederafwijking

Toch weer een test

“Ik legde de test weg om hem te laten werken. Ik vergat hem en keek pas een minuut of 10 later. Ik zag een plusje, ik begon te gillen en te huilen. Vol ongeloof staarden we beiden naar de test. We beseften beiden dat ik dan al twee maanden zwanger zou zijn, en zo ver was ik nog nooit geweest. De volgende dag haalde ik nog drie testen voor de zekerheid en ook deze waren positief. Het was dus echt zo! Ik was al twee maanden zwanger!”

Terug naar het ziekenhuis

“De dag erna had ik een echo in het ziekenhuis en ik kwam mijn gynaecoloog tegen. Hij was verbaasd me hier te zien en vroeg of ik een afspraak met hem had. Ik vertelde dat ik bij de verloskundige moest zijn omdat ik toch zwanger was geworden. Hij geloofde zijn oren niet en was blij. Toen ik klaar was bij de verloskundige, zat hij ons op te wachten in de wachtkamer. Hij wilde alles weten en hij wilde de echo zien. Hij was oprecht heel blij voor ons.”

Van een roze wolk naar zwarte donderwolk

“We zaten op een roze wolk, we waren zo blij! Maar helaas, de roze wolk knapte na een week uit elkaar. Ik begon te vloeien, heel erg te vloeien. ‘Daar gaan we weer’, dacht ik. Het voelde net als de andere negen miskramen. Ik belde het ziekenhuis en mocht direct komen. Op de echo bleek het geen miskraam te zijn. Alles was gelukkig in orde, we hoorden het hartje mooi kloppen. De baby lag op schema en ik was inmiddels 10,5 weken zwanger. Ik mocht de volgende week weer op controle komen. De bloedingen bleven wel komen, ook op de ochtend van de controle. Het was heftig met ook hele grote stolsels. Ik was er van overtuigd dat ik het vruchtje weer kwijt was. Maar bij de echo bleek wonder boven wonder dat de baby het goed deed! Wel zagen ze een bloeduitstorting aan de buitenkant van mijn baarmoeder. Ik mocht twee keer per week naar het ziekenhuis komen voor een echo om mezelf gerust te stellen dat alles nog in orde was.”

De bloedingen bleven doorgaan

“De bloedingen bleven komen. Ik vond het heftig en maakte me elke keer ontzettend veel zorgen. Ik sliep niet van ongerustheid en door het vele bloeden moest ik ook elke keer verschonen. Vanaf 14 weken begon het lekker rustig te worden, maar ze zagen toen op de echo wel een nieuwe bloeduitstorting, dit keer ook aan de binnenkant van mijn baarmoeder. Ik kreeg verplichte bedrust. Ik kreeg twee weken achter elkaar dagelijks bloedingen. Ik voelde me depressief en voelde me helemaal op. Ik kreeg ijzertabletten en wekelijks een vitamine B12 injectie. Dat hielp en langzaam maar zeker begon ik me weer wat mens te voelen. Het bloeden stopte gelukkig toen ik 16 weken zwanger was.”

Studieobject

“Iedere controle heb ik een andere verloskundige of gynaecoloog. Ik werd gezien als studieobject. Ze hebben nog nooit een zwangerschap met deze afwijking meegemaakt en hebben er dan ook weinig kennis van. Het ziekenhuis waar ik altijd kom heeft contact opgenomen met de academische ziekenhuizen om deze casus voor te leggen. Zo is het bijvoorbeeld de vraag of de bloedingen bij de afwijking hoort. De verwachting is dat dat wel het geval is omdat mijn baarmoeder door de baarmoederafwijking dubbel zo hard moet groeien. Naast dat ik een halve baarmoeder heb, ligt mijn baarmoeder ook naar links toe gedraaid waardoor de baby steeds in bijzondere houdingen ligt. Met 20 weken bleek dat de navelstreng een bloedvat minder heeft. Dat wijten ze ook aan de afwijking, al komt dat wel vaker voor. Daarnaast verwachten ze wel een vroeggeboorte en daarom moet ik elke twee weken een groeiecho laten maken. Ook denken ze dat de baby door de baarmoederafwijking in een stuitligging komt te liggen, omdat het al eerder niet meer zou kunnen draaien. Als dat het geval wordt dan krijg ik een keizersnee.”

Hoe gaat het nu?

“Ik ben inmiddels 26 weken zwanger en de baby is lekker druk bezig in mijn buik. Mijn roze wolk is inmiddels weer terug en ik ben heel benieuwd over hoe deze bijzondere zwangerschap verder gaat. De miskramen die ik heb gehad geven me nog steeds verdriet. We zijn christelijk en weten dat onze baby’s het goed hebben in de hemel. Maar het verlies en het gemis blijft wel. Ik hoop ook dat er verder onderzoek gedaan wordt naar deze afwijking. En dan niet alleen naar de zwangerschap zelf, maar juist ook van het traject dat er aan vooraf gaat. Het hormonale overgewicht, de hormonale afwijkingen en de miskramen. Veel vrouwen met dezelfde baarmoederafwijking benoemen dit. Het traject om zwanger te worden kan heel anders en veel minder frustrerend verlopen als er meer kennis is.”

Alita geeft aan dat als er vrouwen zijn die na het lezen van dit verhaal graag in contact zouden willen komen met haar dat ze daar voor open staat. Misschien heb je dezelfde baarmoederafwijking , of lijkt jouw verhaal verdacht veel op die van Alita. Wil je graag in contact komen? Stuur dan een mail naar nietvolgensboekje@gmail.com

Lees ook: Een operatie terwijl je zwanger bent

Deze tekst kan affiliate links bevatten, dat betekend dat nietvolgensboekje eventueel commissie krijgt zonder dat jou dat iets extra’s kost.

Volg en like ons op
error

Author

Mijn naam is Geke Douw. Ik ben getrouwd en moeder van drie kinderen. Twee prachtige en ondernemende jongens en een schattig maar minstens zo ondernemend meisje. Ik vind het ouderschap een super mooie leerschool, een school waar je nooit uitgeleerd raakt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Wordpress Social Share Plugin powered by Ultimatelysocial
error

Vond je dit een leuke blog? Volg en like ons dan op: