Tienermoeder
Ouders / Persoonlijke verhalen / Zwangerschap

Ik was een tienermoeder deel II

Floortje was 18 jaar toen ze beviel van haar oudste dochter, ze was een tienermoeder dus. Dit is deel 2 over haar verhaal als tienermoeder. Het eerste deel ging over haar zwangerschap en haar bevalling. Heb je die nog niet gelezen? Klik dan hier. Hieronder vertelt Floortje verder, over hoe het ging na de bevalling.

Mooiste baby ooit

Bijna 15 jaar is ze inmiddels, mijn oudste dochter. En ik kan me nog goed herinneren dat ik haar voor het eerst vasthield na een lange, slopende bevalling in het ziekenhuis. Net 18 jaar was ik. Doodmoe, gepijnigd, maar dolgelukkig en mega-verliefd op dat kleine mensje dat zojuist op mijn buik was komen liggen. Mijn vriend, Michael, zat in een stoel naast het ziekenhuisbed en zijn hoofd rustte op zijn gekruiste armen. Hij ademde zwaar. Vertederd keek ik naar hem. Het was voor hem ook zwaar geweest; hij had de vorige dag heel de dag gewerkt en vervolgens was hij de hele avond en nacht niet van mijn zijde geweest. Inmiddels was het 7 uur in de ochtend en zijn vermoeidheid had hem eindelijk overmeesterd. Ik daarentegen voelde me wakkerder dan ooit en hield ons kleine, prachtige baby’tje dicht tegen me aan. Verwonderd keek ik naar dit volmaakte kleine meisje. Ze was echt de mooiste baby die ik ooit gezien had.

Je gaat toch wel borstvoeding geven?

Toen ik nog niet zo lang zwanger was begon mijn moeder over borstvoeding. ‘Je gaat toch wel borstvoeding geven?’ vroeg ze. Ik had daar natuurlijk met mijn 17 jaar nog nooit over nagedacht. Maar het klonk in mijn oren niet erg aantrekkelijk; zo’n klein ding aan mijn borst. Ik zag mezelf liever met een flesje. ‘Nee, ik denk dat ik liever een flesje wil geven,’ zei ik. Mijn moeder, zelf een zeer fanatiek borstvoeding-voorstander, heeft daarna een heel uitgebreid gesprek met mij gevoerd over alle voordelen van zelf je kindje voeden. Ze vertelde me dat ze mijn broers en mij allemaal 14 maanden lang gevoed heeft. Het gesprek met mijn moeder bracht me aan het twijfelen en ik begon me te verdiepen in alle voor- en nadelen van zowel borstvoeding als kunstvoeding. Ook merkte ik al gauw dat de verloskundigen die ik sprak allemaal groot voorstander waren voor borstvoeding. Ik was overtuigd: ik ging het gewoon proberen. Lukte het, dan lukte het. Zo niet, geen probleem.

Kunstvoeding zonder overleg

Nu Rachel geboren was wilde ik meer dan ooit dat het mij zou lukken haar borstvoeding te geven. Toch was het vanaf haar geboorte al niet helemaal lekker gegaan. Na mijn bevalling en alle tumult eromheen ging ik douchen. Omdat ik erg zwak was ging Michael mee ter ondersteuning. Een zuster bleef in de kamer met onze baby. Een paar minuten later kwam ik opgefrist terug en ik trof de zuster aan met Rachel in haar armen terwijl zij haar kunstvoeding gaf door middel van een spuitje en haar pink. Misschien kwam het omdat ik zo jong was, of misschien was ik nog wat verdoofd door alle gebeurtenissen. Want ik zei hier niks van en vond het prima. Maar achteraf vind ik het nog steeds vreemd dat dit nooit met ons is overlegd.

Borstvoeding geven was niet makkelijk

Nu weet ik dat het het beste is je baby binnen een uur na de bevalling aan de borst te laten drinken. Destijds wist ik dat helemaal niet en heeft ook niemand mij hierop gewezen. Rachel hapte de uren hierna ontzettend moeilijk aan en heeft zelfs na thuiskomst niet gedronken bij mij. De kraamhulp zei ons dat we haar lepeltjes afgekoeld gekookt water moesten geven zodat ze toch vocht binnen kreeg. Wanhopig probeerde ik keer op keer mijn dochter aan te leggen. Wat was ik aan het stuntelen met kussens en de juiste houding. Gelukkig begon de borstvoeding na 24 uur een beetje te lukken en dronk Rachel! Nog steeds ging het niet heel gemakkelijk. En uiteindelijk ben ik iedere voeding gaan afkolven om het vervolgens in een flesje aan te bieden. Na 3 maanden ben ik de borstvoeding steeds meer gaan combineren met kunstvoeding. Nu ik na Rachel nog twee dochters heb gekregen weet ik dat borstvoeding ook wél heel makkelijk en goed kan gaan.

Ik voelde me soms onzeker als tienermoeder

Als tienermoeder liep ik regelmatig tegen vooroordelen aan. Op de afspraken van het consultatiebureau vuurde ik iedere keer een heleboel vragen omtrent slapen, voeding, spelen en ontwikkeling op de wijkverpleegkundige af. Dit was puur omdat ik nog heel onervaren was en het zo goed mogelijk wilde doen voor mijn dochtertje. Zij zag dit misschien als onbekwaamheid en ik denk dat ze zich zorgen maakte over mijn rol als moeder. Ik kreeg meerdere keren te horen dat ik me misschien maar moest inschrijven voor een opvoedcursus. Dit vatte ik op mijn beurt op als een belediging en het voedde mijn onzekerheid als moeder. Aan de andere kant wist ik best dat ik heel goed voor onze dochter zorgde en was ik er trots op hoe ze groeide en zich ontwikkelde.

Bang voor wat mensen zouden denken

Mijn onzekerheid als tienermoeder zorgde er ook voor dat ik het erg belangrijk vond dat Rachel er altijd tiptop verzorgd uitzag. Nooit had ze vlekken in haar kleding, vieze handjes met te lange nagels, een vies gezichtje met snotterbellen en haar haartjes zaten altijd keurig. Nu vind ik het nog steeds heel belangrijk dat mijn kinderen er verzorgd uitzien hoor. Maar destijds was ik me er nog meer van bewust. Ik was bang dat mensen zouden denken: Zie je wel, daar heb je zo’n tienermoeder die haar kind verwaarloosd!

Ben je nog steeds bij de vader?

Omdat je tienermoeder bent kun je vragen krijgen als dezen: ‘Ben je nog steeds bij de vader?’ Deze vraag kreeg ik regelmatig. Trots maar tegelijk ook beledigd zei ik keer op keer: ‘Jazeker! En hij zorgt heel goed voor ons.’ Dat was ook zo. Michael werkte hard en was een hele lieve vader. Als hij thuiskwam van zijn werk overlaadde hij Rachel met kusjes en knuffels en samen konden ze heerlijk spelen. We woonden tot ze 3 jaar was bij zijn ouders. Rachel had daar haar eigen slaapkamertje en het werkte voor onze situatie prima. Op die manier konden we extra geld sparen voor de toekomst. Ik werkte ook een aantal uurtjes in de week bij een winkel en mijn moeder en schoonmoeder pasten ieder een dag op.

Tienermoeder

Verlangen naar een eigen huis

De ouders van Michael waren heel goed voor ons. Ik hoefde weinig mee te helpen in het huishouden waardoor ik me voornamelijk bezig kon houden met de zorg voor Rachel. Iedere avond stond er eten op de tafel, de was werd gedaan en het huis gepoetst. Toch voelde het niet altijd als “thuis” voor mij en ik verlangde steeds meer naar ons eigen huisje om als gezin in te wonen. Toen Rachel een jaar was begonnen we te zoeken naar een huurhuis. In de plaats waar wij op dat moment wilden blijven wonen was het gebruikelijk te reageren op een van de huurhuizen die aangeboden werd door de woningbouwvereniging in het plaatselijke weekblad. Als je aan alle eisen voldeed en als eerste naar voren kwam maakte je grote kans dat je het huis had. Nu was het geval dat wij in de leeftijdsgroep 18 t/m 23 jaar vielen en daardoor alleen aanspraak konden maken op kleine appartementjes met maar één slaapkamer. Geen optie voor ons jonge gezinnetje dus.

En net toen we op wilden geven…

We hebben ruim 2 jaar voortdurend gereageerd op eengezinswoningen en werden iedere keer weer teleurgesteld. Uiteindelijk zijn we gaan bellen en hebben we meerdere keren onze situatie uitgelegd. Het kostte een hoop energie en net toen we niet verwachtten nog snel een huis te kunnen vinden en al naar andere mogelijkheden wilden gaan kijken (die er op dat moment niet echt waren voor ons) kwam er een kleine hoekwoning in het weekblad met als doelgroep 18 t/m 23 jarigen met 2 of meer personen!

Roze kamer voor Rachel

Niet lang daarna kregen we bericht dat we het huis hadden als we wilden en nadat we het bekeken hadden hebben we natuurlijk meteen ‘ja’ gezegd. Wat was het een hoop kluswerk maar we waren intens blij met ons eerste echte huisje met z’n drietjes. Rachel kreeg een prachtige roze prinsessenkamer en in het kleinste kamertje stond in mijn gedachten al een wiegje.

Opnieuw zwanger

Toen ik 22 jaar was werd mijn wens vervuld en kreeg Rachel een zusje. Zij ging inmiddels naar de basisschool en zo liep ik dus met trots achter de kinderwagen met een kleuter aan mijn hand. Omdat ik er nog jong uitzag voor mijn leeftijd (en bovendien ook nog erg jong wás) had ik vaak behoorlijk het nakijken. Het gaf me eigenlijk best een trots en warm gevoel. Wij hadden het als jong gezin toch maar mooi voor elkaar allemaal. Bovendien werd op mijn zwangerschap door iedereen veel positiever gereageerd en stond ik er zelf ook anders in. 

Lachen om bijzondere opmerkingen

Vandaag de dag zijn Michael en ik getrouwd, kochten we een paar jaar geleden een huis en kregen we vorig jaar onze derde dochter (het begon rond mijn 30e toch weer te kriebelen). Nog steeds krijg ik weleens grappige, soms wat ongegeneerde, opmerkingen als: ‘Is dat jouw dochter? Ik dacht dat ze jouw zus was!’ of: ‘Zie je je oudere kinderen regelmatig? Of zijn ze vaak bij hun vader?’ Wat mensen toch tegen je kunnen zeggen als je een tienermoeder bent geweest… Ik kan er eigenlijk alleen maar om lachen. En zeker als ik me bedenk hoe goed we het samen hebben!

Lees ook: Een operatie terwijl je zwanger bent?

Deze tekst kan affiliate links bevatten, dat betekend dat nietvolgensboekje eventueel commissie krijgt zonder dat jou dat iets extra’s kost.

Volg en like ons op
error

Author

Mijn naam is Floortje. Ik ben geboren in 1986 en woon met mijn man en onze drie dochters (2004, 2009 en 2018) in het gezellige Noord-Babant. Schrijven is altijd al een grote hobby van mij geweest. Ik schrijf (korte) verhalen. Vaak met spanning en psychologische onderwerpen. Blogs schrijven is nieuw voor me. Maar ik vind het geweldig mezelf steeds te blijven uitdagen op schrijfgebied. Mijn grootste wens is ooit een boek uit te geven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Wordpress Social Share Plugin powered by Ultimatelysocial
error

Vond je dit een leuke blog? Volg en like ons dan op: