Tienermoeder
Kinderen / Ouders / Persoonlijke verhalen / Zwangerschap

Ik was een tienermoeder deel I

´Mam, waar zijn mijn sportschoenen?´ roept mijn dochter vanuit de hal.´Gewoon, waar je ze gisteren hebt uitgedaan,´ zeg ik een beetje spottend. Ze steekt haar hoofd om het hoekje van de deur en geeft me een geïrriteerde blik. ´Heel grappig, mam! Ik bedoel mijn zwarte. Die witte staan niet bij deze broek!´Als ze even later haar fiets uit de schuur haalt, haar boekentas op het rek voorop zet en zwaait, dwalen mijn gedachten af. Dit meisje; deze jonge vrouw, is mijn dochter. Ik ben trots op haar. En trots op het feit dat mijn man en ik haar hebben opgevoed tot wie ze nu is. Ik ben altijd al heel trots op haar geweest, al was het niet altijd makkelijk om tienermoeder te zijn.

We gaan ervoor!

Ik weet nog goed dat ik ontdekte dat ik in verwachting was. Net 17 jaar en begonnen aan een opleiding schoonheidsverzorging. Michael en ik kenden elkaar op dat moment net 9 maanden. Wat schrokken we in eerste instantie van de twee blauwe streepjes op de zwangerschapstest die ik met een vuurrood hoofd bij de drogist had gekocht. Toch raakten we al gauw aan het idee gewend en waren we erg blij met het feit dat we een kindje zouden krijgen. Voor Michael was het absoluut geen reden om het uit te maken of me in de steek te laten. Hij heeft vanaf het begin gezegd: ´We gaan ervoor!´

En toen moesten we het onze ouders vertellen

Het nieuws aan onze omgeving vertellen was wel even wat anders. Inmiddels hebben we nog twee dochters dus ik heb ervaren hoe ongelooflijk blij en verheugd mensen kunnen reageren. Maar mijn eerste zwangerschap kwam voor niemand als “fantastisch” nieuws. Natuurlijk is dat heel begrijpelijk. Ik zag er huizenhoog tegenop om mijn ouders te vertellen dat ik zwanger was. Mijn moeder reageerde heel emotioneel en was echt aangedaan. We hebben samen zitten huilen. In eerste instantie gaf ze me het gevoel het echt vreselijk te vinden en boos te zijn. Maar achteraf was ze vooral gewoon erg geschrokken. Zelf was ze op dat moment ook nog jong en het idee al oma te worden was natuurlijk heel vreemd voor haar. Mijn vader reageerde heel kalm en bijna ongeïnteresseerd.´Ik had het wel zien aankomen´, zei hij simpelweg.

Later vertelde hij me dat hij op dat moment van binnen alles behalve kalm en rustig was. De ouders van Michael reageerden ook weer heel anders op het nieuws. Toen Michael vertelde dat ik zwanger was begonnen ze allebei te lachen, denkend dat het een flauwe grap was. Michael heeft zelfs de zwangerschapstest uit de prullenbak moeten vissen om te bewijzen dat het heel serieus was. Er volgde een stilte waarna zijn moeder een paar tranen wegpinkte en zijn vader onrustig op zijn stoel schoof.

Eerste kleinkind

We hebben het onze ouders een aantal dagen na de test al verteld. We hadden het gevoel dat we aan alle kanten uitstraalden dat er wat aan de hand was en vonden dat zij het zo snel mogelijk moesten weten. Het was iets waar we allebei heel erg tegenop zagen, maar toen het hoge woord er eenmaal uit was luchtte het vreselijk op. Het duurde een paar dagen voor onze ouders om aan het idee te wennen. We hebben veel met elkaar gesproken over het hele gebeuren en uiteindelijk begonnen de oma´s zich langzaam maar zeker te verheugen op de komst van hun eerste kleinkind.

Lees ook: Wat vindt papa eng?

Stoppen met mijn opleiding

Ik begon me al snel vreselijk misselijk te voelen en bleef wekenlang thuis van school. Mijn mentor besloot me op een dag te bellen om te vragen wat er aan de hand was. Er gingen inmiddels allerlei verhalen over mij de ronde en hij was bezorgd. Michael en ik hadden streng afgesproken verder tegen niemand over mijn zwangerschap te vertellen tot ik de 12 weken gepasseerd was. Op het moment dat ik mijn mentor aan de telefoon kreeg was ik zo´n 10 weken in verwachting en besloot ik hem eerlijk te zeggen wat de reden van mijn afwezigheid was. Ook vertelde ik hem dat ik had besloten met de opleiding te stoppen. Ik had al veel gemist en ik schaamde me tegenover de meiden uit mijn klas. Ik kon na mijn bevalling altijd nog besluiten weer een studie te gaan volgen.

Tienermoeder

Norse gynaecoloog

Michael en ik gingen naar de gynaecoloog in het ziekenhuis om een echo te laten maken. Ik had geen idee hoe het in zijn werk ging en wat ik moest verwachten. In de wachtkamer zaten nog een paar stellen of vrouwen alleen. Allemaal zeker 10 jaar ouder dan wij. Ik voelde me erg bekeken en vond het heel ongemakkelijk. De zenuwen gierden hierdoor nog verder door mijn misselijke maag. Toen we eindelijk aan de beurt waren werden we door een norse, oudere vrouw een kleine, donkere kamer binnengeleid. ´Zo, dus je bent zwanger?´ zei ze toen ze me een hand gaf en keek me over haar brilletje aan.´Maak je buik maar bloot en ga hier liggen.´Ze wees naar de behandeltafel met wit papier erop. Ik stroopte mijn trui en hemdje omhoog en ging onhandig op de behandeltafel liggen.´Voorzichtig hoor, je bent zwanger!´ zei de gynaecoloog met een sarcastische ondertoon. Ik voelde me nog slechter op mijn gemak en begon mezelf te verontschuldigen. De vrouw keek naar mijn buik.´Ja, zó kan ik natuurlijk geen echo maken. De baby zit nog helemaal onderin dus je broek moet ook een stuk omlaag.´

Oktoberkindje

Natuurlijk kon ze in het vroege stadium van mijn zwangerschap geen normale echo maken en besloot ze dat het inwendig moest. Ik voelde me daar vreselijk onprettig bij. Inmiddels weet ik dat dit bij de eerste echo niets uitzonderlijks is. Bij het zien van het kleine vruchtje dat zich in mijn baarmoeder had genesteld begon de gynaecoloog te ontdooien en kwam er zowaar een glimlach op haar gezicht. Misschien had het te maken met de manier waarop ze zag dat Michael en ik naar het beeld keken. Nu het zo zichtbaar was dat er een klein mensje in mij groeide werden we helemaal vervuld van liefde. ´Je bent in oktober uitgerekend,´ zei de vrouw. ´Oktoberkindjes zijn hele bijzondere kindjes. Ik heb er nog een mooi gedichtje over.´Terwijl ik van de behandeltafel afschoof ging zij het halen en overhandigde het ons even later gevolgd door een warme handdruk.´Het ga jullie goed,´ zei ze. ´Geniet van je zwangerschap en je baby.´

Tienermoeder

Serieus genomen

Mijn verdere zwangerschap verliep prima. De misselijkheid werd gaandeweg minder, mijn buikje begon te groeien en de controles bij de verloskundige gingen goed. Bij de verloskundigenpraktijk ben ik trouwens ook nooit als “anders” behandeld. Ik voelde me er welkom en serieus genomen. Mijn hele zwangerschap nam ik trouwens bloedserieus. Ik kocht allerlei boeken en tijdschriften om mezelf zoveel mogelijk in te lezen en voor te bereiden. Ook ging ik regelmatig met mijn moeder winkelen om de babyuitzet compleet te maken.

Wonen bij mijn schoonouders

Tegen het einde van mijn zwangerschap verhuisde ik naar Michael en zijn ouders. Omdat zij een slaapkamer over hadden was het voor ons heel fijn dat we daar zolang mochten wonen. Michael en zijn vader hebben samen een prachtig babykamertje gemaakt. Het was een warme zomer en we maakten veel uitstapjes in de vakantie. Van het strand tot de dierentuin en de Efteling. Overal waar we liepen werd ik nagekeken. Wat kunnen sommige mensen je ongegeneerd aanstaren, zeg! Ik voelde me daar soms best ongemakkelijk bij. Toch droeg ik mijn buikje met trots.

Als tienermoeder op zwangerschapscursus

Een aantal weken voor mijn uitgerekende datum nam ik deel aan een zwangerschapscursus in het wijkgebouw om de hoek. De groep bestond uit zeker 10 zwangere vrouwen. De eerste avond moesten we onszelf één voor één voorstellen in een kring. Ik voelde me toen best opgelaten en zenuwachtig. Tegelijkertijd schaamde ik me absoluut niet en was ik enorm trots op mijn zwangere buik. De vrouwen stelden zich voor. De één was 27, getrouwd en zwanger van de eerste, de ander was 33 en zwanger van de tweede enzovoort. Natuurlijk keken ze er best van op dat ik als 17-jarige deelnam aan hun groep, maar geen van hen heeft mij ooit anders behandeld dan de anderen. Ik voelde me welkom en gerespecteerd en de cursus heeft me vooral veel goed gedaan. Ik kon net als de andere moeders klagen over ongemakken en fantaseren over de baby. ´Jij bent nog zo jong en flexibel. Jij floept die baby er zo uit,´ werd er dikwijls tegen me gezegd. De verloskundige was ervan overtuigd dat het maar een kleine baby was en dat dat de bevalling ook wat makkelijker zou maken…

Tienermoeder

Het begin van de bevalling

Een week voor mijn uitgerekende datum werd ik wakker met hevige buikpijn: weeën. Ze waren goed te verdragen en omdat er nog behoorlijk veel tijd tussen zat ging Michael gewoon naar zijn werk. Ik heb die dag nog wat boodschappen gedaan en tv gekeken. Ik dacht nog: Als dit alles is kan ik die bevalling prima aan. Na het avondeten besloot ik een lekkere lange, warme douche te nemen. Ik had gelezen dat dit de bevalling wat kon bevorderen. Nou, dat klopte wel. Niet veel later begonnen de weeën een stuk sneller achter elkaar te komen en steeds heviger pijn te doen. Michael belde volgens de instructies de verloskundige. Zij kwam een klein uurtje later en prikte mijn vliezen door. Auw! Dat voelde niet heel prettig. Ze belde het ziekenhuis en vertelden ons dat we daar naartoe konden komen. Zij zou ook die kant op rijden. Met een enorm dik kraamverband uit zo’n kraampakket in mijn broek en vuilniszakken op de achterbank van mijn schoonvader werden we naar het ziekenhuis gebracht.

O je bent zwanger, sorry dat had ik niet gezien

De rit duurde maar 20 minuten maar voor mijn gevoel waren het uren. De weeën kwamen nu sneller en heviger en ik schreeuwde het soms uit op de achterbank. Tegen middernacht kwamen we aan bij het ziekenhuis. Michael hielp me naar de balie. ´U moet bij de eerste hulp zijn denk ik. Dat is verderop,´ zei de vrouw achter de desk en wees naar rechts. We wilden braaf die kant op lopen toen ik weer een wee kreeg.´Oh wacht, ben je zwanger?´ vroeg de vrouw nu bezorgd. ´Sorry, dat had ik niet gezien. Ik haal meteen een rolstoel!´Blijkbaar had de vrouw niet in de gaten gehad dat ik kwam om te bevallen. Nog steeds kan ik daar nu om lachen. Ze snelde naar me toe met een rolstoel en ik ging dankbaar zitten.

Pijnbestrijding

Op de verlosafdeling aangekomen kregen we een ruime kamer toegewezen. Ik had geluk want ik was op dat moment de enige patiënt op de afdeling en kon op alle aandacht rekenen van de dienstdoende zusters. Inmiddels waren de verloskundige en mijn moeder (die ik erg graag bij mijn bevalling wilde) gearriveerd. Helaas verliep mijn bevalling totaal niet voorspoedig en vlot zoals iedereen me van tevoren had voorspeld. De laatste centimeters ontsluiting verliepen maar traag en ik had vreselijk veel pijn. Als pijnbestrijding werd me lachgas aangeboden en daar heb ik zeer veel gebruik van gemaakt. Helaas hielp het niets tegen de pijn. Het zorgde er alleen maar voor dat ik me vreselijk high ging voelen en alles wat minder bewust meemaakte. Na anderhalf uur persen en lijden werd er uiteindelijk een dokter bij gehaald die er heel snel voor heeft gezorgd dat de baby geboren werd. Wat was ze prachtig. En met haar ruim 3 kg totaal geen kleintje zoals de verloskundige had voorspeld.

Daar lag ik in het ziekenhuisbed. Net 18 jaar, helemaal uitgeput en beurs, met een baby-meisje in mijn armen. Óns meisje. En wat voelde ik me gelukkig en trots!

Tienermoeder

Floortje schreef ook deel 2 van haar verhaal, over hoe het gaat vergaan is tijdens de bevalling. Je kunt het lezen als je hier op klikt.

Lees ook: Een operatie terwijl je zwanger bent.

*Deze tekst kan een affiliate link bevatten, dat betekend dat ik eventueel commissie krijg zonder dat jou dat iets extra’s kost.*

Like en volg ons op

Author

Mijn naam is Geke Douw. Ik ben getrouwd en moeder van drie kinderen. Twee prachtige en ondernemende jongens en een schattig maar minstens zo ondernemend meisje. Ik vind het ouderschap een super mooie leerschool, een school waar je nooit uitgeleerd raakt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Wordpress Social Share Plugin powered by Ultimatelysocial
error

Volg ons op: