Ouders daar moet je soep van trekken
Kleuter / Opvoeden / Ouders / Ouders zijn / Schoolkind

Ouders, daar moet je soep van trekken

De relatie tussen docenten en ouders is in de jaren flink veranderd. Steeds vaker hoor ik dat ouders veeleisender zijn geworden en dat de kinderen van tegenwoordig worden opgevoed als prinsjes en prinsesjes. Als ik mensen spreek die zelf docent zijn hoor ik ook vaak terug dat ze de omgang met de kinderen erg leuk vinden, maar de omgang met de ouders vinden ze soms lastig. Zijn wij als ouders dan echt zo moeilijk in omgang tegenwoordig? Zijn we zo veeleisend naar docenten toe? En Zijn we doorgeslagen in het ‘allerbeste voor mijn kind’?

Lees ook: Spelletjes voor een denkertje met een vol hoofd.

Van ouders moet je soep trekken

Een flinke tijd geleden sprak ik met een pabo studente. We hadden het over haar stage en over de omgang met de kinderen en met hun ouders. Ze vertelden dat haar docent van de pabo daar heel duidelijk in is. Hij vind: ‘ouders, daar moet je soep van trekken’. Ik moest wel een beetje lachen om die uitspraak. Ze vertelden dat ouders tegenwoordig vrij veel eisen hebben, zowel naar hun kind toe als naar de docenten. Alles moet uit het kind gehaald worden, en tijdsverlies of eventueel een iets lagere schoolprestatie dan mogelijk is daarbij geen optie. Maar tegelijkertijd moet het kind wel helemaal zichzelf kunnen zijn, en mag er geen druk op gelegd worden. Want laat ze nog maar lekker kind zijn.

Al luisterend naar haar begreep ik wat ze bedoelde. Dacht ik. En ik nam me voor om nooit zo’n ouder te worden.

Zelf op het schoolplein

Ja ik dacht dat ik haar begreep. Totdat mijn kinderen zelf naar school gingen en ik samen met alle andere ouders dus op het schoolplein stond. Al pratend met andere ouders hoorde ik verhalen van de andere kinderen. Of ze lekker in hun vel zaten en wat voor effect dat heeft op school. Ik voelde de schroom mee die ouders hadden om iets wel of niet bij de juf of meester aan te kaarten.

Voorbeelden

Op deze manier kwam ik een verhaal tegen van een kind dat thuis hele slimme dingen liet zien maar op school niet. Daarnaast ging hij met flinke tegenzin naar school. Zijn moeder vroeg op school of het een idee was om hem pluswerkjes te geven, maar de docent wilde er niks van weten. Hij liet op school niet zien dat hij intelligent was dus hij kreeg geen pluswerkjes. Of een meisje dat in de kring naast een klasgenootje zat die ze heel erg eng vond, maar ze durfde het niet te zeggen. Ondanks dat ze op school haar best deed vrolijk over te komen ging ze wel steeds slechter in haar vel zitten. Toen de moeder dat aangaf bij de docent kreeg te terug dat het meisje zelf ook wel eens gemeen doet en dat het allemaal bij kleutergedrag hoort.

Door zulke verhalen ga ik dan toch weer twijfelen. Zijn de ouders van tegenwoordig echt zo als dat de pabo docent vertelde? Of zijn het gewoon liefhebbende ouders die het voor hun kind opnemen.

Niks meer aan durven geven

Ik had me zo voorgenomen om niet een ouder te worden waar docenten soep van kunnen trekken. Maar ja, wat kan ik dan nog wel aangeven bij de docenten van mijn kinderen zonder dat ik als een zeur moeder overkom? Ik krijg het gevoel dat docenten misschien een beetje bevooroordeeld zijn. Dus toen het met één van mijn zoontjes niet goed bleek te gaan op school, met als gevolg dat hij thuis veel boos en gefrustreerd was, vond ik het toch erg lastig om naar de docent te gaan. En eerlijk is eerlijk, bij de ene docent wordt ik heel serieus genomen, maar bij de andere heb ik af en toe het gevoel tegen een muur op te lopen. Dus dat stimuleert ook niet. Dus als er weer iets speelt wat misschien handig is voor de docent om te weten voel ik elke keer een dilemma, moet ik het nou wel of niet aangeven?

Het beste voor mijn kind

Vanwege mijn zoontje moet ik geregeld iets met de docenten overleggen. De ene keer voel ik me echt begrepen en de andere keer voel ik bij de juf wel het een en ander aan aversie. Het overleggen doe ik dus inmiddels met lichte tegenzin. Ik wild de juf ook niet te erg lastig vallen met de situaties rondom mijn kind. Ze heeft nog 27 andere kinderen in de klas, die ook allemaal aandacht nodig hebben. Maar goed, als de juf iets moet weten wil ik het wel graag zetten. Ergens merk ik dat ik op zoek ben naar een balans tussen wel genoeg aangeven zodat mijn zoontje zich gesteund voelt. Maar niet te veel aangeven, omdat ik de juf niet wil belasten. En ook omdat ik bang ben dat als ik te veel aan geef dat ik dan niet meer serieus genomen wordt. En daar heeft mijn zoontje misschien wel weer last van.

Allebei de kanten op

Het ‘ouders, daar moet je soep van trekken’ begrijp ik op zich wel. Een beetje. Er zit hoogstwaarschijnlijk wel een kern van waarheid in de uitspraak. Je hoort steeds vaker dat de ouders van tegenwoordig veeleisender zijn dan de ouders van vroeger. En daar hebben docenten last van.

Het is natuurlijk ook bekend dat er steeds meer druk op de docenten komt. Niet alleen van ouders, maar ook vanuit de overheid en de maatschappij. Persoonlijk heb ik erg veel respect voor docenten! En ik kan me dan voorstellen dat als er al zoveel druk op je ligt, dat je dan ene ‘zeurende’ ouder er net even niet bij kan hebben. Maar misschien zou het ook helpen als de pabo docenten wat minder vooroordelen aan hun studenten meegeven. Tijden veranderen, schoolsystemen veranderen, docenten veranderen en ja, ook ouders veranderen. Beide moeten misschien weer op zoek naar een nieuwe balans.

Like en volg ons op

Author

Mijn naam is Geke Douw. Ik ben getrouwd en moeder van drie kinderen. Twee prachtige en ondernemende jongens en een schattig maar minstens zo ondernemend meisje. Ik vind het ouderschap een super mooie leerschool, een school waar je nooit uitgeleerd raakt.

Comments

21 februari 2019 at 12:11

Het ouderschap is en blijft zo’n lastig ding. Er is geen handleiding om te weten of je het goed doet of niet…



21 februari 2019 at 12:31

Het boeiende is wel dat het gedrag van kinderen een resultaat is van het gedrag van hun ouders, wat weer een resultaat is van het het gedrag van hun ouders etc. Dus wat is er dan vroeger zo verkeerd gegaan dat ouders zich zo gedragen?



21 februari 2019 at 15:25

Moeilijk moeilijk ja. Je ziet ook vaak in die talentshows dat ouders soms overboard gaan in het steunen van hun kind. Maar als je kind écht steun nodig heeft en de leraren je niet serieus nemen kan behoorlijk frustrerend zijn. Dan schieten zij ook tekort.



21 februari 2019 at 18:57

Ik kan me wel voorstellen dat t anders is dan vroeger ja, we leven toch in een wereld die aardig aan t veranderen is. Vroeger, in ieder geval in mijn klas, lag er nog niet zoveel druk op de kids, geloof ik… Het het iig niet als zodanig ervaren.



21 februari 2019 at 19:45

Het is maar net hoe je opgevoed wordt, hoe je zelf later doet denk ik.



22 februari 2019 at 08:05

Ik herken je aarzeling en dat je niet lastig wilt zijn. Dat had ik ook wel. Ik denk dat je als ouder gewoon correct bent, en iets vraagt dat prima ia.



26 februari 2019 at 08:47

Ik herken het wel dat je niet lastig wilt zijn… Toch denk ik dat je er op dat moment even doorheen moet, want als je anders nooit wat hebt, vinden ze je vast niet snel zeuren! Althans, dat houd ik mezelf maar voor.



27 februari 2019 at 10:57

ik ben jaren docente geweest en herken me wel in de opmerking van docenten. Zelf heb ik het altijd het fijnst gevonden als ik met ouders gezamelijk “op kon trekken”, dat we samen een plan maakten hoe we de problemen aan konden pakken. In mijn ervaring kan je dan echt problemen oplossen



6 maart 2019 at 16:26

Heel herkenbaar, je wilt niet als een zeurende ouder overkomen maar ook weer niet op je tenen willen lopen. Ik vind dat je hoe dan ook bij serieuze problemen aan de bel moet kunnen trekken, hoe het contact met de leerkracht verloopt is natuurlijk nog maar de vraag, iedere leerkracht heeft zo zijn eigen principes, ideeën en oplossingen.



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Wordpress Social Share Plugin powered by Ultimatelysocial
error

Volg ons op: